Msze Święte

w dni powszednie 18,30, w niedziele 8.00, 9.00 \ul.Słoneczna\, 10.30, 12,00, 18,30

  • Zwiększ rozmiar czcionki
  • Domyślny  rozmiar czcionki
  • Zmniejsz rozmiar czcionki

Wiatr

Drukuj PDF

grafika

Wiatr - obok ognia i wody przynosi dobro i zło, jest siłą napędową dla wiatraków, łodzi żaglowych, młynów, chłodzi w upalny dzień, orzeźwia swym podmuchem. Jest też siłą rujnującą, zabijającą, niszczycielską, huragany, tornada przynoszą opłakane skutki.

W wierszu Juliana Tuwima czytamy:

"Jeden wiatr w polu wiał
Drugi wiatr w sadzie gnał
Cichuteńko, leciuteńko,
Liście pieścił i szeleścił (...)"



Czym jest wiatr w planach Bożych?
W Starym Testamencie z wiatrem spotykamy się wielokrotnie.

Jego wielką siłę poznajemy już podczas czytania Księgi Wyjścia - w chwili, gdy Izraelici podążają do Ziemi Obiecanej. Podczas ucieczki przed Egipcjanami lud izraelski przechodzi suchą stopą przez Morze Czerwone dzięki potężnej mocy wiatru:

"Mojżesz wyciągnął rękę nad morze a Jahwe cofnął wody gwałtownym wiatrem wschodnim, który wiał całą noc i uczynił ziemię suchą".

Na dalszych kartach Starego Testamentu, w Księdze Syracha, czytamy:

"Gdy Eliasza zakrył wir powietrzny, Elizeusz został napełniony Jego duchem (...)".

W tejże chwili prorocza moc proroka Eliasza została przekazana Elizeuszowi.


Kolejna księga starotestamentowa - Księga Mądrości Syracha odkrywa raz jeszcze przed czytającym potęgę wiatru, w którego wielkości kryje się sama osoba Boga Jahwe:

"Głos Jego grzmotu karci ziemię - podobnie nawałnica wiatru północnego i kłębowiska wichru (...) Na widok Jego zatrzęsły się góry, a na rozkaz Jego woli wieje wiatr południowy (...) Wicher pochłania góry, wypala pustynię i jako ogień pożera świeżą zieleń".


Nawałnica nad jeziorem Genezaret opisana w Nowym Testamencie, która zostaje uciszona przez Jezusa ma za zadanie ukazać nam wszechmoc Bożą, której nawet "burza i wiatr są posłuszne":

"Wtem przypadł gwałtowny wicher nad jezioro, tak że ich zalewało i byli w niebezpieczeństwie (...) Mistrzu, Mistrzu giniemy! Lecz On wstał, nakazał wichrowi i wodzie wzburzonej by się uspokoiły i nastała cisza (...) oni mówili nawzajem do siebie - kim On właściwie jest, że nawet wiatrom i wodzie rozkazuje a są mu posłuszne? (...)"

Odpowiedź na to pytanie odnajdziemy w starotestamentowych Mądrościach Syracha:

"On jest wszystkim (...) Pan jest straszliwy i bardzo wielki, a przedziwna Jego potęga".


W Dziejach Apostolskich - w których są zawarte losy Apostołów - wiatr staje się "narzędziem" w Bożych rękach wobec osoby świętego Pawła:

"wiatr zmieniał trasę okrętu a gwałtowny wiatr zwany eurakwilo rozbił okręt i apostoł pozostał na Malcie trzy miesiące, po czym dotarłszy do Rzymu, przez całe dwa lata (...) pozostał (...) i przyjmował wszystkich, którzy do niego przychodzili, głosząc Królestwo Boże i nauczając o Panu Jezusie (...)".

List do Hebrajczyków nadaje wiatru jeszcze jednego znaczenia:

"Aniołów swych czyni wichrami, sługi swe płomieniami ognia (...)".


Wiatr - w Dziejach Apostolskich - utożsamiany jest również z obecnością Ducha Świętego. Zesłanie Ducha w Dzień Pięćdziesiątnicy w postaci widzialnych języków ognistych jest poprzedzone szumem porywistego wiatru:

"Naraz dał się słyszeć pochodzący z nieba szum jakby uderzenie gwałtownego wichru, który napełnił cały dom, gdzie wszyscy przebywali."


Woda, ogień i wiatr - trzy żywioły posłuszne są tylko woli Bożej. Bóg bowiem - jedyny Stwórca nieba i ziemi - "jest (...) większy niż wszystkie Jego dzieła". (Mądrości Syracha).


"I z wichru Pan odpowiedział Hiobowi tymi słowami:
(...)Gdzieś był, gdy zakładałem ziemię?
(...)Kto bramą zamknął morze,
gdy wyszło z łona wzburzone,
gdym chmury mu dał za ubranie,
za pieluszki ciemność pierwotną? (...)Czy dotarłeś do zbiorników śniegu?
Czy widziałeś zbiorniki gradu?
(...)Kto kopał kanały ulewie
lub drogę chmurze ze grzmotem,
2by padał deszcz na pustkowiu,
w pustyni zupełnie bezludnej,
chcąc pustynię bezludną nasycić,
zasilić rosnącą tam trawę?
Czy deszcz także ma ojca?
A kto zrodził krople rosy?
Z czyjego łona lód wyszedł?
Kto rozmnożył szron z nieba?
Jak to woda krzepnie na kamień,
powierzchnia głębiny się ścina?
Powiedz, jeżeli znasz mądrość.(...)"


Nam wiernym pozostaje kornie odpowiedzieć wobec Majestatu Potężnego Boga za przykładem Hioba:

"(...) Wiem, że Ty wszystko możesz,
co zamyślasz, potrafisz uczynić.(...)"


i śpiewać wzorem psalmisty:

"Wielki i majestatyczny jest Bóg, który stworzył światło i firmament (1-4); On stworzył ziemię i oddzielił ją od morza (5-9), a w źródłach i rzekach dostarczył zwierzętom wody (10-12); On deszczem użyźnia ziemię i każe rosnąć roślinom na pokarm dla zwierząt i ludzi (13-15); On zasadził drzewa, które udzielają mieszkania ptakom, a góry zapełnił zwierzętami (16-18); On przez księżyc i słońce kieruje czasem i porządkiem życia (19-23); On na lądzie i morzu stworzył rozliczne zwierzęta (24-26), których wyżywienie i samo nawet istnienie leży całkowicie w rękach Bożych (27-30). Niech ze wszystkich swych stworzeń i z mojej pieśni ma Bóg chwałę i radość (...)."

Autor: Ewa Zarębska